ouzo on the rocks

ouzo on the rocks

Heraion Akraia, Perachora

berichtenPosted by willem@ouzoontherocks.com Mon, November 27, 2017 15:47:19

We zijn op 26 november 2017 (een mooie zonnige zondag) naar Perachora geweest. Er is daar het Heraion Akraia dat beschreven wordt in ‘Ancient Corinthia’ (meteen al in begin van het boek). Perachora ligt net naast Loutraki bij Korinthos, maar dan net aan de overkant van het water. ‘Perachora’ betekent ook ‘land aan de overkant’. Om er te komen steek je het kanaal van Korinthe over en volg je de weg naar Loutraki. Daar aangekomen blijf je de hoofdstraat volgen totdat je aan de andere kant van de stad langs de zee komt te rijden. Vervolgens kom je langs het Vouliagmeni meer met verschillende tavernes. Aan het eind van de weg (zo’n 10 km na Loutraki) kom je bij het Heraion.
Het ligt aan het einde van de landtong in een schitterende omgeving. Een kleine wandeling naar de vuurtoren is zeker de moeite waard, want onderweg heb je van bovenaf een mooi zicht op de opgraving en de gelegenheid om overzichtsfoto’s te maken.

De tempel van Hera is gebouwd in de Dorische stijl met een rechthoekige naos en was ter vervanging van de oudere Geometrische tempel die net aan de oostkant van de nieuwe tempel stond. Uit drie inscripties in de westmuur is gebleken dat de tempel gewijd was aan Hera Akraia. Akraia staat voor ‘mouwloze capes’; het gaat dus om Hera met de cape. Het centrale deel van de tempel was in drie stukken verdeeld. En op de hoeken van het dak stonden beelden van Nike (godin van de overwinning). In het midden – boven de ingang – stond een beeld in de vorm van een korè.

De Dorische fundering dateert uit het einde van de 6e eeuw v.Chr. maar het centrale deel van de tempel is gebouwd in de 4e eeuw v.Chr. De tempel bleef in stand tot 146 v.Chr. toen de Romeinen het Heraion verwoestten. En in de moderne tijd had het Heraion flink te lijden van de kalksteenoven vlak naast het heiligdom.

De geometrische tempel is uit de 9e of 8e eeuw v.Chr. Het was het eerst gebouwde heiligdom op deze plek, in het midden van het havendeel. Het was een simpel gebouw met één aspis. Slechts een deel van de noordmuur staat nog overeind. De vorm hebben archeologen kunnen herleiden aan de terracotta schaalmodellen die hier zijn gevonden en die we eerder in het Archeologisch museum in Athene hebben gezien. Afgezien van de halfronde nis aan de achterzijde had de tempel aan de voorkant een rij (dubbele) zuilen. Het had een schuin dak en een open pediment.

Bij de opgravingen in 1931 werd een deel van de westkant van de tempel gevonden direct onder het kerkje dat gewijd was aan de heilige Johannes. Daarom is toen dat kerkje afgebroken en herbouwd op de plek waar het nu staat (in het midden van de archeologische site. Wat we nu nog van deze geometrische tempel kunnen zien is een stuk van de muur aan de noordkant en een altaar uit de Archaïsche periode. De Archaïsche tempel werd meer naar het westen gebouwd. De plek van de Geometrische bleef echter heilig; vandaar dat er nog een altaar op werd gebouwd.

Het gebouw in het westelijk gedeelte heeft een onregelmatige vijfhoekige vorm en is blootgelegd bij de opgravingen tussen 1932 en 1939. De muren zijn polygonaal en van verschillende steensoorten. De muren dateren uit de 6e eeuw v.Chr. We zien van de muren enkel nog een deel van de westkant. Vermoedelijk zijn de andere muren ingestort tijdens een aardbeving. Voor de muren aan de west- en zuidwestkant waren vermoedelijk overdekte zuilengalerijen met banken voor de bezoekers. De grootte was ongeveer 24 bij 24 meter.

In de romeinse tijd is hier een boerderij gebouwd; er zijn voorraadvaten gevonden en een pers voor olijfolie met een amfoor op de plek waar de olie opgevangen werd.
In eerste instantie werd gedacht aan een agora, het kloppende hart voor bezoekers van het heiligdom of een gebouw waar heilige spullen werden opgeslagen. Omdat de bouwstijl overeenkomt met de Archaïsche tempel (uit de 6e eeuw v.Chr.) wordt nu aangenomen dat het dienst deed als onderkomen voor bezoekers.
Een deel van het onderkomen is om onduidelijke redenen vervangen in de tweede helft van de 4e eeuw v.Chr.

Op het gedeelte direct boven het huidige kerkje vind je een grote cisterne uit de tweede helft van de 6e eeuw v.Chr., een prachtige uit stenen opgebouwde voorraadbak voor water. Het is een langwerpige bak met afgeronde uiteinden. In het midden staat een rij zuilen, oorspronkelijk 11, nu nog (al of niet gedeeltelijk) 7. De bak was ruim 4 meter breed en 21 meter lang en had een vermoedelijke inhoud van 300 m³.

Direct ten zuiden van deze bak vinden we de eetzaal of Hestiatorion uit de 6e eeuw v.Chr., bestaande uit twee vierkante kamers en een voorhal. Elke kamer had stenen banken; de muren waren afgewerkt met een fijn soort stucwerk.

Ten noordoosten van de eetzaal is nog een heilig bad waarvan men aanneemt dat het voor de rituele reiniging van bezoekers was. Voordat ze het heiligdom konden betreden moesten zij zich eerst wassen. Dit bad was 3 meter diep en er werd regenwater in opgeslagen maar er zijn geen sporen aangetroffen van ‘waterproof’ stucwerk. Het bad was in gebruik van halverwege de 8e eeuw tot de 4e eeuw v.Chr. Tijdens de opgravingen zijn hier 200 bronzen ondiepe kommen gevonden, Archaïsch aardewerk en kleine bronzen en terracotta fotiefbeeldjes.
Nog verder naar boven vinden we het gebouw met de haard.
Los van het Heraion zijn resten van een nederzetting gevonden aan de rand van het Vouliagmeni meer daterend uit het 3e millennium v.Chr.

Graven uit deze periode en vondsten uit de Myceense periode tonen aan dat het schiereiland behoorlijk bewoond was. Resten van wegen, huizen, graven en fortificaties zijn over het gehele schiereiland gevonden. Vermoedelijk heeft er bij het Vouliagmeni meer een kleine gemeenschap gewoond die betrokken was bij de handelingen in het Heraion. Vanwege het ontbreken van natuurlijke waterbronnen waren de bewoners vooral gericht op het verzamelen van regenwater. Vandaar dat we bij opgravingen veel fonteinen, cisternen en waterleidingen hebben gevonden.

In de 8e eeuw v.Chr. hadden de bewoners uit Megara het hier voor het zeggen. Zij leefden in onmin met de bewoners van Korinthe en waren bevriend met de bewoners van Argos. Waarschijnlijk is het daarom dat men hier een Heraion heeft opgericht (omdat de bewoners van Argos Hera als belangrijkste godin beschouwden). Aan het einde van de 8e eeuw v.Chr. werden de bewoners van Megara verslagen door de Korinthiërs en dus werd het Heraion ook Korinthisch. Dankzij de vondst van dure votiefgeschenken nemen we aan dat het een van de belangrijkste heilige plekken was in de Archaïsche periode.

Vlak voordat je de opgraving bereikt zie je aan de rechterkant van de weg een bordje met het opschrift ‘ancient fountain’. Hier vind je nog een cisterne, vermoedelijk uit de 5e eeuw v.Chr. Deze cisterne werd in de winter gebruikt om het regenwater op te vangen en via een buizensysteem naar het heiligdom te brengen. Het festival voor Hera vond meestal in het voorjaar plaatst.

Hierboven een overzichtsfoto vanuit het midden van de opgraving (bij het kerkje van Johannes) naar het westen: de geometrische tempel, de archaïsche en het 'west court'.










Posted by steven scholten Wed, November 29, 2017 08:34:51

Nou zo te zien veel beter als t niet regent. Mooi verhaal Willem